آیا مشارکت واحد باید به صورت درون‌زاد در مدل‌های بهینه‌سازی برنامه‌ریزی انتقال توان بادی در نظر گرفته شود؟

Should unit commitment be endogenously included in wind power transmission planning optimisation models

تاریخ: ۲۰۱۴

پایگاه: IEEE Xplore

لینک دانلود اصل مقاله

OK

نام مجله: Renewable Power Generation

قیمت: ۲۰۰,۰۰۰ ریال

تعداد صفحات انگلیسی: ۹

تعداد صفحات فارسی: ۲۰

کد: ۳۰۳۸۶

چکیده فارسی

روش‌های قدیمی اطلاعات مجموعه‌های زمانی یا شبیه‌سازی مونت کارلو که اغلب برای نمایش توان بادی در مدل‌های برنامه‌ریزی انتقال به کار می‌روند باعث مشکلات بهینه‌سازی مقیاس وسیع می‌گردند. چنانچه تکنیک‌های پیشرفته‌ای برای متغیر بودن باد و مدیریت عدم قطعیت پیش‌بینی باد در نظر گرفته شود، که در واقع این کار متناظر است با آن‌که قالب زمانی‌های تحلیل‌های جداگانۀ “عملیات زمان واقعی” و “برنامه‌ریزی بلند مدت” باهم ادغام شوند، آنگاه پیچیدگی چنین مسائلی هرچه بیشتر افزایش می‌یابد. به منظور بررسی آثار احتمال فرمول مدل برنامه‌ریزی انتقال تکنیک‌های پیشرفتۀ پیش‌بینی باد و نیز تعیین این‌که آیا دقت مدل‌های دیگر برنامه‌ریزی بهینۀ انتقال با بار محاسباتی مقیاس بسیار وسیع هم‌خوانی دارد یا نه، در این‌جا یک مدل زمان‌بندی تصادفی عدد صحیح ترکیبی ارائه می‌شود.نتایج حاکی از آن است که مدل‌سازی پخش بار (توان) تنها در یک زیر مجموعۀ کوچکی از شاخه‌های شبکه که به اتصالات اصلی و مکان‌های منعطف/ غیرمنعطف تولید مرسوم مربوط می‌شوند، به طور چشمگیری تحت تأثیر قرار می‌گیرد. همچنین تحلیل حساسیت مدل پیشنهاد می‌کند که حتی در نفوذهای شدید بادی، چنین اختلافات مدل‌سازی پخش بار ممکن است تحت‌الشعاع اثر عدم قطعیت عمومی فرار بودن قسم